Si lindi dhe tradita e rrë.mbimit të gruas tek shqiptarët: Pa rrë.mbim, nuk ka martesë të lumtur

Shqiptarët janë burra të pashëm, fisnikë, të gux.imshëm, me prirje për vet.ëvra.sje, gjë që padyshim do t’i bënte njerëzit të dridh.eshin për ra.cën e tyre nëse cilësitë e tyre riprodhuese nuk do të kund.ërpeshonin mërzinë e tyre për të je.tuar.

Një shqiptar të cilin e njoha gjatë një qëndrimi të gjatë në Bruksel më la përshtypje të paharrueshme dhe të caktuara për një komb i cili, së bashku me skocezët, ndoshta, është më i vjetri në Evropë.

Ky shqiptar kishte mikeshë një angleze që e bënte të vuante si vetëm ata që janë të elitës së njerëzimit mund të vuajnë nga dashuria. Kjo vajzë, buk.uria e së cilës ishte aq jos.hëse sa nuk ka një burrë që nuk do ta do.nte çmend.urisht, e trad.htonte mikun tim me ata që dëshironin, dhe vetë unë, dhe të më falni, hez.itoja midis miq.ësisë dhe dësh.irës (ep.shit).

E patur.pshme, në një mënyrë që mund të admirohet vetëm nga ata që jeta i ka bërë të vu.ajnë aq sa të qor.rohen në shpirt dhe zemër, Maud e kalonte jetën e saj, e zhv.eshur, në apa.rtamentin e mik.ut tim. Dhe, kur ai ishte jashtë, të sht.hururit hy.nin në shtëpinë e tij.

Dhe, kjo vajzë, kjo Maud, a ishte ajo pjesë e njerëzimit?

Ajo nuk fliste asnjë gjuhë, por një dialekt hibrid, një përzierje e të folurit anglez, francez, belg dhe gjerman.

Një filolog do ta kishte adh.uruar atë, një gramatikan nuk mund veçse ta kishte urr.yer pavarësisht bukurisë së saj. Angleze, ajo ishte nga babai i saj, një ofi.cer miz.or, i dën.uar me vde.kje në Indi për ab.uzim ndaj ven.dasve. Por nëna e saj ishte malteze. Një ditë, miku im më tha:

– Dua të ta them. Nesër, do të vr.as veten.

Unë i njihja mjaft mirë zak.onet shqiptare për të ditur që këto nuk ishin fjalë bos.he. Ai do të vr.iste veten, pasi e kishte thënë kështu. Unë kurrë nuk e la.shë atë, dhe të nesërmen, falë pranisë sime dhe miqësisë, shqiptari nuk vr.au veten. Ai gjeti vetë një i.laç për dhi.mbjen e tij.

– Kjo grua, tha ai, nuk është gruaja ime. Unë e dua atë, kjo është e vërtetë, por me një dashuri që një nuse do të më shk.atër.ronte përbrenda.

– Nuk e kuptoj, i thashë.

Ai buzëqeshi dhe vazhdoi :

– Racat e Ballkanit dhe maleve në kufi me Adriatikun dikur praktikonin rr.ëmbi.min, dhe ky zakon mb.ijeton në loka.litete të ndryshme.

Vetëm gruaja që kemi marrë (rrë.mbyer), ajo që kemi zbu.tur (dome.stikuar), na takon vërtet. Dhe, pa rrë.mbim, nuk ka martesë të lu.mtur. Unë kam fl.irtuar me Mauden. Por, ishte ajo që më mori. Ajo është e lirë dhe unë dua të ri.fitoj lirinë time.

– Dhe si? E pyeta i habitur.

– Rr.ëmbimi! – tha ai me një qetësi dhe fisnikëri që më bëri përs.htypje.

Në ditët në vijim, ne udhëtuam, shqiptari dhe unë. Ai më çoi në Gjermani dhe për një kohë shumë të gjatë dukej i shqe.tësuar. Unë e respektoja dhi.mbjen e tij dhe pa menduar për rrëm.bimin e admi.roja në heshtje për përpjekjen për të harruar këtë Maud e cila e tër.bonte atë për vd.ekje.

Një mëngjes në Këln, në mes të “Hohe Strasse”-s, shqiptari më tregoi një va.jzë të re, e cila me një mjet muzikor në dorë po ecte pranë shërbëtores së saj. Një shërbëtor i veshur me shije ecte dhjetë hapa pas dy grave.

Vaj.za mund të ishte shtatëmbëdhjetë vjeçe. Dy gërs.heta i binin pas shpine. Bijë e një mjeku nga Këlni, ajo dukej e gëzuar në Prusi po aq sa në qytetin e Tre Mbretërve (Rois Mages).

– Më ndiqni, tha befas shqiptari.

Ai filloi të vra.ponte, ka.loi shërbëtorin dhe, duke arr.itur pra.në vajzës së re, i hodhi një krah rreth be.lit dhe e ngriti atë (mbi supe) duke vr.apuar shumë shpejt. Po vrap.oja i shqet.ësuar në gju.rmët e mikut tim. Unë nuk shikoja pas meje, por sigurisht që shërbëtori dhe shërbëtorja, të shushatur, kishin hum.bur me.ndjen, sepse ata as nuk bër.tisnin: “Kujdes!”

Ne kaluam para Kupolës, arritëm në stacion.

Vajza e re, e hipn.otizuar nga prania mashkullore e rrëmbyesit të saj, buzëqeshi, e kë.naqur në të gjitha kuptimet e fjalës dhe, kur ishim në vagonin e një treni që u nis drejt Erbestal, drejt kufirit, shqiptari po pu.thte (për.qafonte), sa të ikte shpirti, më të nëns.htruarën e gr.ave. /Darsiani/